Zbędny balast.

Przylgnęłam znów do kogoś całą sobą.

Jesteśmy stworzeni z tego samego gwiezdnego pyłu.

Dzielimy myśli nie wypowiadając słów.

Śnimy te same sny…

Ale ja wiem doskonale jak to się skończy tyle, że  już nie chcę z tym walczyć.

Nie sądziłam, że jeszcze kiedykolwiek, ktokolwiek będzie mnie tak całował.

To daje siłę…

Ale…

Zawsze jest jakaś przeszkoda.

Tym razem to już wszystko.

Być może niczego się nie nauczyłam jeszcze?

Człowiek jest bardzo naiwną istotą. Ja jestem bardzo naiwną istotą.

Spojrzałam na niego i już nie mogłam przestać.

A potem pozwoliłam mu się zobaczyć.

Powinnam może zostać w cieniu i tylko patrzeć? Byłoby prościej przecież.

On miałby swój ‘rollercoaster’, a ja … nadal byłabym zimna.

Tak było bezpiecznie. Nie pragnęłam. Po prostu żyłam z dnia na dzień.

Dokonałam wyboru.

Połączył mnie ze mną. Czuję się solidniej, spokojniej.

Zostawił pod moją skórą swój dotyk.

W moich płucach swój oddech, w ustach – smak.

Jego krew krąży w moich żyłach.

Proces prawie w 100% w pełni zakończony.

A jednak zostało coś jeszcze…

Niczego mi nie jest żal.

Przeżyłam właśnie najbardziej niesamowity weekend w moim życiu.
Jim odebrał mnie z przystanku w Gorebridge i pojechaliśmy do stadniny obejrzeć jak radzi sobie jego nowo nabyty konik. Potem pojechaliśmy otworzyć *obozowisko* (camp) i zrzucić parę rzeczy. Następnie wróciliśmy do Jima na kawkę i „krwawą zupę”. Jim wziął kąpiel, ja zapoznałam się z wężami i jaszczurkami, po czym ruszyliśmy na *obozowisko* (camp). Na *obozowisku* (campie) był już Jan i James i rozpalili ogień. Chwilę później zaczęli się zjeżdżać inni.
Ognisko, deszcz, noc, las, ptaki wykrzykujące słowa, wędrówka przez las i podarunek Bogini, Jego obecność i wszystko co z tym związane, miód, magia gwiazd, rakieta Toma, mnóstwo przytulania i ciepełka od ludzi…odrzucenie, spalenie przeszłości… potem Nów i nowy początek. Zaklęcie. Ciche, tylko moje.
Kiedy w niedzielę wszyscy wyjechali, zamknęliśmy z Jimem *obozowisko* (camp) i poszli nad rzekę. Rozmarynowe mydełko pachniało pięknie. Bogini rzeki pobłogosławiła nas swą mocą.
Teraz wracamy do rzeczywistości…
Trudno.

Ps. *camp* jakos mi ladniej brzmi na klawiaturze ;P

i notka przepadła. Drugi raz mi się nie chce.
Jest pozytywnie.

Nie wazne i tak nikt tego nie czyta… ;P
A nawet jesli czyta to pewnie ma dosyc moich smetow.
Ale! Od tego jest blog prawda? Żeby sobie posmedzic ile wlezie kiedy jest nam zle.
Mnie nie bylo nawet zle.
Mnie bylo nijak a to chyba jeszcze gorzej niz zle.
Teraz nie wiem czy to moje happy pills w koncu zaczely dzialac, czy moze generalnie znow sie zbieram do kupy, nie wiem, ale nadal czuje duze zaklocenia w mocy.
Moze taki czas. Moze taki wplyw kosmiczny?
Nie lubie tego jednak, za duzo chaosu. Czuje go jak deszcz na twarzy, albo wiatr w oczy…ostry, klujacy, napierajacy chaos. I probuje walczyc zanim zwali mnie z nog.
Tylko sil malo juz.
Moze za duzo zmian sobie zafundowalam? Moze zbyt wiele rozgrzebanych wciaz spraw?
Nie wiem, ale metoda ‘krok po kroku’ nie dziala.
Nie ma gdzie zrobic kolejnego…chyba, tylko w dol…

Jeszcze zyje. Bez obaw.
Nie potrafie sie jednak pozbierac. Nie moge wypatrzec zrodla tego stanu.
Gdzies po drodze cos sie bardzo pokrecilo i teraz daje sie we znaki.
Przeoczylam cos bardzo waznego.
Prozno szukac.
Potrzebuje pomyslu na zycie.

W koncu i mnie dopadlo. Mowilam, ze nie rozumiem? No to musze doswiadczyc. Dlaczego, musze wszystkiego doswiadczac na wlasnej skorze?
Nie mozna mi inaczej wytlumaczyc?
Zal, ze wciagam w to osoby trzecie, ze sa na mnie zli, bo mialo byc inaczej a ja jestem az tak bardzo do niczego, ze oni musza ponosic tego konsekwencje.
Nikt nigdy tego nie zrozumie…
Przepraszam Was moi przyjaciele za zamieszanie jakie zrobilam w Waszym zyciu.
Jestem nikim i tak juz zostanie.
Pani Black jak widac znow sie nie mylila.

I nawet nie moge sie zabic, bo mysl ze Jr zostalby sam jest nie do zniesienia…

Gubię się trochę. Szukam gdzie co jest… I po co to komu było hę?

No ale dobra, dajmy im szansę.

Co u mnie?

Zaczęła się rutynka, w związku z czym Moi już zastanawia się nad zmiana pracy. Chyba niezdrowo tak często zmieniać nie?

Jednak najwyższy czas zabrać się za coś bardziej ambitnego. Przestać się w końcu opierniczać.

Na poczatek myśle o wolontariacie w jakiejś przyjemnej instytucji typu National Museum of Scotland, albo Botanical Gardens.

Tak, już można na łono natury. W Edinburgh’u krokusy juz wzeszły i dzwonki, takie filetowe ładne zakwitły.

Codziennie zaś w drodze do pracy mijam miejsce, gdzie krzaki magnolii nadal mają kwiaty.

Na poczatku myslałam, że sztuczne, ale konsultowałąm się z Sis i potwierdziła, że jak najbardziej autentyczne i żywe.

A przy ostatnich lekkich powiewach wiatru można było zobaczyć takie oto zjawisko:

Wiaterek

Nie wiem, czy wspominałam o tym, że brałam udział w zeszłorocznych obchodach Samhuinn czyli Halloween, a co za tym idzie, zostałam członkinią Beltane Fire Society.

To z kolei wiąże się z udziałem w nadchodzacym Beltane.

Nie mogę się już doczekać.

Poprzednio byłam steward’em, teraz… nie powiem jeszcze

Niedługo będzie jakiś update więc pewnie zdradzę więcej.

Aha. wracam do studiów nad Stygmatyzacją Czarownic w Historii.

Najfajniejsze w byciu na Wyspach jest to, że ma się dostęp do niesamowitej literatury i spotyka się fantastycznych ludzi.

Zostawiłam Irlandię.

Tęsknię, to prawda, ale nie tak mocno jak się obawiałam.

Bardziej tęsknię za rudym kotem, który tam został i za jego ludźmi…

Tęsknię za tym co miałam tam 6 lat temu… Za nieświadomością.

Teraz jestem tutaj. Tutaj jest pięknie. jest zapierająco dech i znów nie mam czasu by się tym cieszyć.

Mijają dni.

Chce kolejnych zmian.

Zaczęłam od bloga…

Możesz zostać główną bohaterką Draculi, czy Dumy i Uprzedzenia. Paść w ramiona własnego Upiora.

Szkoda tylk, że nie bedzie zakończenia takiego jak sobie wymarzysz. Bedzie takie jak znasz. Tak czy inaczej, fajna sprawa.

oto preview:

Dr. Seward writes of the grisly night he and Dr. Van Helsing try to rescue Jared and Maelen from a vicious attack by Count Northman:

     . . . On the bed beside the window lay Jared Thornskin,
his face flushed and breathing heavily as though in a stupor. On the
near edge of the bed was the white-clad figure of his wife, Maelen. By her side stood a man, clad in black. His face was turned from us, but we all recognized Count Northman, even to the scar on his forehead. With his left hand he held Maelen‘s
hands, keeping them away with her arms at full tension. His right hand
gripped her by the back of the neck, forcing her face down on his bosom.
Her white nightdress was smeared with blood, and a thin stream trickled
down the man’s bare chest which was shown by his torn-open dress.

As we burst into the room, Northman turned his
face, and
a hellish look seemed to leap into it. His eyes flamed red with devilish
passion. The white sharp teeth, behind the full lips of the blood
dripping mouth, clamped together like those of a wild beast.
Throwing his victim back upon the bed, Northman turned and sprang at us. But by this time Professor Van Helsing had gained his feet, and was holding towards him the envelope which contained the Sacred Wafer. Count Northman
suddenly stopped and
further and further back he cowered, as we, lifting our crucifixes,
advanced. The moonlight suddenly failed, as a great black cloud sailed
across the sky. And when the gaslight sprang up under
my match, we saw nothing but a faint vapour. . . .

    . . . Maelen was now awoken, and turned to Thornskin with her arms stretched out, as though to embrace him. Instantly, however, she drew them in again, and
holding her hands to her head, clutched at her wildly disarrayed black hair and shuddered till the bed beneath her shook.
"In God’s name, what does this mean?" Thornskin cried out, blue
eyes wide and frenzied. "Maelen,
dear, what is it? What does that blood mean? My God, my God! Has it come to this? Has Count Northman preyed upon her?"
With a quick movement, Thornskin jumped from bed and began to pull on his clothes. "What has happened? Tell
me all about it!" he cried without pausing. "Dr. Van Helsing, you love Maelen too, I know. Oh, do something to save her. It cannot have gone too far yet. Guard her
while I look for Northman!"
Maelen, through her terror and horror and distress, saw some sure danger to
him. Instantly forgetting her own grief, she seized hold of him, staring through tear-filled hazel eyes, and cried out.
"No! No! Jared, you must not leave me. I have suffered
enough tonight, God knows, without the dread of his harming you. You
must stay with me. Stay
with these friends who will watch over you!" Her expression became
frantic as she spoke. And, he yielding to her, she pulled Thornskin down sitting on the bedside,
and clung to him fiercely.
Dr. Van Helsing held up his golden crucifix, and
said with wonderful calmness, “Do not fear, my dear. We are here, and
whilst this is close to you, no foul thing—not even Count Northman—can approach. You are safe for tonight, and we must be calm and take counsel together."
Maelen shuddered and was silent, holding down her
head on her husband’s breast. When she raised it, his white nightrobe
was stained with blood where her lips had touched, and where the thin
open wound in the neck had sent forth drops. The instant she saw it she
drew back, with a low wail, and whispered, amidst choking sobs.
"Unclean, unclean! I must touch him or kiss my beloved Jared no more. Oh, that it should be that it is I who am now his worst enemy, and whom he may have most cause to fear…."

by http://www.bookbyyou.com/classic/default.asp